W 1913 roku było zaledwie 6 niewielkich pokoi. Po niemal 100 latach jest już 1500m2 sal wykładowych, biblioteki na 23 000 woluminów i ponad 90 pracowników naukowych. Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego wreszcie doczekał się siedziby na swoją historyczną miarę.

Jesienią 2011 r. został oddany do użytku nowy gmach największego uniwersyteckiego instytutu w Polsce - Instytut Historii Uniwersytetu Warszawskiego. Znajduje się on na terenie kampusu uniwersyteckiego przy Krakowskim Przedmieściu. Został zaprojektowany przez architektki Krystynę Szypulską i Małgorzatę Benedek z Pracowni Architektonicznej BNS, która ma duże doświadczenie w projektowaniu budynków naukowo-dydaktycznych m.in. Wydział Biologii UW na Ochocie czy Wydział Prawa i Administracji UW przy ul. Oboźnej.

Aluminium, stal i piaskowiec
Nowy Instytut Historii to budynek dwupiętrowy w części południowej i parterowy od strony dziedzińca. Wykonany został z jasnoszarego granitu, jasnobeżowego piaskowca oraz ciemnografitowej stali. Ten nowoczesny kompleks mieści w sobie sale dydaktyczne, bibliotekę wraz z magazynem na ponad 200 000 woluminów, niewielką czytelnię oraz pomieszczenia biurowe. Na pierwszym piętrze znajduje się szklany łącznik, ułatwiający komunikacją pomiędzy dwoma częściami kompleksu. Cały budynek został także odpowiednio przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Z racji tego, że nowy Instytut Historii mieści się w ścisłej strefie konserwatorskiej, nie przekracza on gabarytowo wcześniej wyburzonego budynku. Dzięki zachowaniu odpowiedniej wysokości, nie zmieniły się także warunki nasłonecznienia sąsiadujących budynków. Zastosowane materiały, a także ich kolorystyka, nawiązują do istniejących na terenie kampusu innych budynków uczelnianych.

Jednak sama architektura, zgodnie z założeniami projektantek, nieco odbiega od zabytkowych obiektów sąsiednich: Jedno z niewielu nawiązań to klarowność i prostota bryły oraz szlachetność materiałów zastosowanych w elewacjach. Detal, ale współczesny. Gmach został wpisany w przestrzeń go okalającą, także poprzez zastosowanie tego samego kamienia w cokołowych partiach budynku i w nawierzchniach wokół niego. Dzięki dużym powierzchniom szklonych elewacji, budynek wtapia się w istniejący starodrzew i architekturę, które odbijają się w elewacjach jak w lustrze – tłumaczy arch. Krystyna Szypulska, współautorka projektu.

Transparentne systemy Reynaers
Aby sprostać wymogom projektowym, w budynku zastosowano rozwiązania zaawansowanych technologicznie systemów budowlanych. Transparentne ściany kurtynowe o konstrukcji aluminiowo-drewnianej zostały wykonane w systemie Reynaers CW 50. Dzięki temu do wnętrza wpada optymalna ilość światła słonecznego, a gmach sprawia wrażenie lekkiego. W transparentne fasady zostały wpięte okna w systemie Reynaers CS 59 – trójkomorowym systemie okienno-drzwiowym z paskami termoizolacyjnymi, które zapewniają wysoką izolacyjność. Inny system tej firmy został zastosowany do budowy szklanego łącznika między dwoma budynkami.

Projekt nowego Instytutu Historycznego jest niezwykle nowoczesny, nawiązujący do przeszłości. Dodatkowym atutem są wybrane systemy aluminiowe, które sprostały wymogom estetycznym, a także wysokim parametrom technicznym. W rezultacie powstał obiekt, z którego zadowolone są zarówno władze Instytutu, jak i zespół projektowy.